Gaan we weer samen terug als we de kans krijgen? Mogelijk!
Waarschuwend advies: Als je het gaat lezen, wees dan niet veroordelend.
Is het waar dat dit toevluchtsoord waarin we verblijven enkel ingegeven wordt door eigenbelang, of is het mijn cynische gedachtegang? Is het dat vrienden, vreemden, buren en zelfs geliefden dingen doen met tegenprestatie in het achterhoofd, of is het dat ik in mijn leven enkele ernstig zieke mensen heb ontmoet? Waarom is deze alomtegenwoordige filosofie van GEVEN en NEMEN geldig, zelfs in daden van vriendelijkheid? Waarom wordt iemand geleerd dat wat rondgaat, ook weer komt; wat blijkbaar de reden wordt waarom men welwillend is? Tot slot, geven mensen zodat ze kunnen NEMEN?
Deze onrust in mijn hoofd begon zich te ontvouwen toen ik jou voor het eerst ontmoette. De onbaatzuchtige, attente, genereuze JIJ! Ik werd toen in staat om de zwart-witte kleur van de menselijke natuur te doorzien. Ik kan me niet herinneren dat we het tijdens onze eerste ontmoeting over mensen hadden, waren het niet buitenaardse wezens en het zwarte gat dat we in de chique straten van onze stad wilden rijden. Ik kan me voorstellen dat je grinnikt over die Google Maps-fout die ons blijkbaar 9 en 3 kwart muur voorstelde (geen grapje!). Hé, herinner je je dat hondenhok nog... Oh, hoe kan ik de angstige blik op je gezicht vergeten toen Spitz naar je toe sprong!
Vanaf die ontmoeting wist ik dat we voorbestemd zijn, bedoeld waren om elkaar te kennen, bedoeld om samen te zijn bij overwinningen en mislukkingen, bedoeld om dekbedden te delen, bedoeld om te discussiëren over de beste eetgelegenheid, bedoeld om je onvoorstelbare dingen voor te stellen! Maar ik zweer dat het nooit mijn bedoeling was dat we zo dichtbij zouden zijn, dat er op een dag een lijn zou worden getrokken die het EINDE zou zeggen. Hypocriet alert?!
Ik wist dat de dag was aangebroken dat ik je de rug toekeerde, je sms'jes negeerde, zelfs als ik in de stemming was om contact te maken en ook dingen verborg die er echt toe deden. We zijn nu ongeveer tien jaar uit elkaar gegaan. Oh jongen! Het lijkt wel alsof je gisteren onderuitgezakt op de bank zat om voor de 17e keer naar ZNMD te kijken, met dezelfde opwinding als Arjun tijdens het parachutespringen. Als ik de grenzen in twijfel trek, realiseer ik me dat dat het juiste was dat we konden doen. Je had je man die aandacht wilde, ik had mijn carrièredoelen die scheiding vereisten. Was het ik of jij die de olifant in de kamer toesprak en voorstelde om wat tijd vrij te nemen? Ik denk zeker dat jij, want jij bent het altijd die gelooft dat dialoog beter is dan ongemakkelijke stilte, terwijl ik als snotaap gewoon doe alsof er nooit iets mis met ons gebeurt.
Een ding dat mijn hart zowel kalmeert als breekt, is de relatie die ik met jou had. Ik was vredig om me voor je open te stellen, advies in te winnen, overwinningspartijen te plannen, maar ik heb me nooit aangemeld voor de fundamentele veranderingen die onze band in mij teweegbracht. Je wenste meer tijd, ik vroeg me af dat een beetje meer geen kwaad zou kunnen... en in zoveel kleine dingen heb ik me nooit gerealiseerd dat compromissen, wanneer ze worden belast, leiden tot verbrijzelde muren. Verwachtingen kunnen een grote overtreder zijn.
Een opmerking voor het toekomstige zelf: weet wanneer je moet stoppen! Mensen zijn erg kwetsbaar van aard, als ze worden gekoesterd, bloeien ze! Het is altijd fijn als iemand goed voor jezelf zorgt. Het gaat misschien niet altijd om GEVEN, pas op dat je niet te veel NEEMT zodat je op een dag het gewicht niet aankunt, en je de boeien gewoon zo erg breekt, dat er geen weg meer terug is! NOOIT, ik herhaal, verander jezelf nooit om de grillen en fantasieën van anderen te bevredigen. En doe nooit dingen die je niet wilt doen.
Het is een gelukkige wereld buiten, stap uit, ontmoet nieuwe mensen, leer en leer af!
De jouwe,
Ik wou dat we voor het eerst voor elkaar hadden gezorgd
De manier waarop ze dat geleidelijke uit elkaar groeien beschrijven voelt zo authentiek. Het zijn vaak de kleine dingen die tot grote veranderingen leiden
Ik vraag me af of de auteur echt gelooft dat ze niet terug kunnen. Tien jaar is een lange tijd, maar sommige vriendschappen zijn het waard om nieuw leven in te blazen
Ik vind het geweldig hoe ze die vroege vriendschapsmomenten hebben vastgelegd, zoals het voor de 17e keer kijken naar ZNMD. We hebben allemaal die speciale herinneringen
De auteur lijkt zichzelf tegen te spreken. Ze zeggen dat je nooit voor anderen moet veranderen, maar is een bepaald niveau van compromis niet noodzakelijk in elke relatie?
Ik ben verdeeld over het perspectief van de auteur. Hoewel zelfbehoud belangrijk is, vereisen betekenisvolle relaties soms dat we veranderen en groeien.
Gaan 
