Animatie voor volwassenen is een genre dat voortdurend evolueert. Velen hebben de neiging om het genre verkeerd te interpreteren als een verzameling X-rated cartoons, maar het is zoveel meer dan dat. De shows in deze categorie pakken serieuze problemen uit het echte leven aan waar kijkers zich mee kunnen identificeren, terwijl ze gebruik maken van geanimeerde personages en komische reliëfs om de stemming te verbeteren. De inhoud kan soms inderdaad vulgair of gewaagd zijn, maar deze momenten dienen er alleen maar om de fictieve personages realistischer te laten lijken.
Toegegeven, ik besteed veel tijd aan het kijken naar animatie voor volwassenen. Een groot percentage van deze shows richt zich op het komische element en de schokfactor, wat zorgt voor vermakelijke inhoud. Er zijn echter een handvol shows die nog een stap verder gaan. Ze verkennen de menselijke natuur en dwingen de kijker om naar zichzelf te kijken en hun eigen ervaringen te evalueren.
Als je net begint met animatie voor volwassenen, zijn hier vijf shows waarmee je wilt beginnen.
1. Bojack Ruiter
De duistere humor trok me aan, maar de complexiteit van de personages heeft me zes seizoenen lang in de buurt gehouden. Bojack Horseman volgt een acteur op leeftijd die probeert zijn plek in de wereld te vinden na de opkomst en ondergang van zijn populaire sitcom. Hoewel de personages grillig en charmant zijn, gebruikt de show hun ontwerp als buffer voor de donkere thema's die erin worden verkend. De serie duikt frontaal in gevoelige onderwerpen zoals depressie, onvruchtbaarheid, verslaving en nog veel meer.
Ik heb deze show nu zeven of acht keer zien eindigen, en wat me fascineert is dat ik elke keer een andere openbaring lijk te krijgen als ik er doorheen ga. Gedurende de hele serie voeren de personages gesprekken waarbij de kijker opnieuw evalueert wat goed en slecht is, en wat ons ertoe brengt de beslissingen te nemen die we nemen. Deze voor een Emmy genomineerde animatieserie is het soort show dat je kijk op de wereld verandert en verdient alle erkenning die het heeft gekregen.
2. Grote mond
Big Mouth, een coming of age-verhaal met een NSFW-twist, laat je het ene moment ineenkrimpen en het volgende moment ongecontroleerd lachen. De serie volgt een groep jonge tieners uit een buitenwijk van New York terwijl ze door de puberteit navigeren. De vulgaire, in-your-face stijl is even wennen, maar als de schok eenmaal voorbij is, zul je merken dat het de moeite waard is om het aanvankelijke ongemak te doorstaan.
Wat deze show onderscheidt, is dat het delen van de ervaring van adolescenten behandelt die de samenleving als taboe heeft bestempeld - menstruatie, anticonceptie, maagdelijkheid, enz. - op een manier die zowel leerzaam als vermakelijk is. Het is uniek in de manier waarop het zijn punt overbrengt; het maakt de kijker een beetje ongemakkelijk, maar moedigt ons aan om gesprekken te voeren die we altijd al hadden moeten voeren
Het is niet alleen leerzaam, maar ook motiverend. De personages leren belangrijke levenslessen naarmate de serie vordert, zoals van je lichaam houden en je niet verontschuldigen over wie je bent. Big Mouth is een feelgood-show die de grenzen van televisie op de proef stelt met haar expliciteit en onvoorspelbaarheid. Het is zeker een must om te bekijken.
3. Castlevania
Deze serie is niet voor bangeriken. Castlevania is gebaseerd op een populair Konami-spel met dezelfde naam en documenteert een hevige strijd tussen mensen en wezens van de nacht. Het is geestig, bloederig en zit boordevol actie. De wereld is betoverend en de personages zijn meteen geliefd.
Het kan moeilijk zijn om me tijd te laten investeren in een nieuwe show, maar na één aflevering was ik verslaafd. Het meest boeiende aan deze serie is de animatiestijl. Sommigen zullen misschien afgeschrikt worden door het geweld, maar de hoeveelheid details die de animators in elke beweging stoppen, maakt het moeilijk om weg te kijken. De show neemt iets gruwelijks zoals de dood en maakt er prachtige kunst van.
De auditieve elementen van een show zijn net zo belangrijk als de visuals, en Castlevania stelt op dit gebied niet teleur. Wat me meteen opviel was hoe bijzonder de stemacteurs zijn. Kracht en woede vloeien voort uit de stemmen van de meer formidabele personages, in tegenstelling tot het vederzachte gefluister van anderen. Het verhaal zelf is niet iets dat nog niet eerder is onderzocht, maar Castlevania onderscheidt zich van de concurrentie door de zintuigen aan te spreken en je naar binnen te lokken.
4. Het Midnight Gospel
Op het eerste gezicht zou de animatiestijl van zijn show iemand doen denken dat het licht en misschien zelfs dwaas is. Integendeel, The Midnight Gospel volgt Clancy, een humanoïde contentmaker, terwijl hij interviews geeft in podcast-stijl met wezens uit verschillende gesimuleerde universums. De geïnterviewden worden ingesproken door echte experts zoals Dr. Drew Pinsky en David Nichtern.
Wat deze serie boeiend maakt, is het contrast tussen het rustige, leerzame gesprek dat de personages voeren en de chaos die om hen heen heerst. Als je deze serie alleen op geluid zou ervaren (bijvoorbeeld door dit op de achtergrond aan te zetten terwijl je aan iets anders werkt), zou je denken dat je naar een gewone podcast luistert. Als je dit op gedempte wijze zou bekijken, zou je denken dat je onder invloed bent van een stof.
Clancy behandelt verschillende onderwerpen met zijn gasten, waardoor de serie een volledige leerervaring is. We hechten meer waarde aan shows waar we iets van kunnen leren, waardoor The Midnight Gospel de perfecte aanvulling is op je kijklijst voor animaties voor volwassenen.
5. Liefde, dood en robots
Eerder zei ik dat veel shows onder de paraplu van animatie voor volwassenen meestal afhankelijk zijn van de schokfactor. Hoewel ik niet zou zeggen dat deze show er noodzakelijkerwijs op gebaseerd is, is het zeker een kernonderdeel van de structuur. Love, Death & Robots is een verzameling korte, ongerelateerde episodes van pure waanzin. Van moord tot transformatie tot psychologische puzzelaars, elke sketch van 10-15 minuten vraagt je aandacht.
Wat ik het meest waardeer aan deze serie is het vermogen om het verhaal te vertellen dat het nodig heeft in zo'n beperkte tijd, en dat het altijd zo goed doet. Ik wilde nooit meer, hoe verdiept ik me ook voelde in de plot van elke sketch. Elke situatie komt tot een natuurlijke conclusie.
De inhoud is niet het enige dat van aflevering tot aflevering verschilt. Ze zijn allemaal in een andere kunststijl uitgevoerd, waarbij de aandacht van de kijker wordt getrokken en behouden. De show toont 2D, 3D en alles daartussenin. Ze spelen zelfs stiekem een aflevering met echte acteurs. De korte duur is een pluspunt voor mensen met een korte aandachtsspanne, en voor je het weet kijk je omhoog en heb je de hele boel opgegeten.
Er zijn veel verschillende factoren die bepalen of een show het bekijken waard is of niet. Iedereen voelt zich aangetrokken tot verschillende elementen, maar animatie voor volwassenen lijkt alles te omvatten met zijn gevarieerde selectie van shows. Of je nu op zoek bent naar iets relaxts of iets waarbij je op het puntje van je stoel zit, deze vijf shows hebben van alles wat je nodig hebt.
Big Mouth maakt me soms ongemakkelijk, maar ik denk dat dat de bedoeling is. Het behandelt onderwerpen die we allemaal hebben meegemaakt, maar waar we nooit over spraken.
The Midnight Gospel is absoluut een kwestie van smaak. Ik betrapte mezelf erop dat ik afleveringen meerdere keren opnieuw bekeek om alle nuances te vangen.
Ik heb Love, Death & Robots in een opwelling bekeken en was overweldigd door de verscheidenheid aan animatiestijlen. Vooral de aflevering 'The Witness' maakte indruk op me.
Bojack Horseman heeft mijn perspectief op animatie voor volwassenen echt veranderd. Ik had nooit verwacht dat een cartoon over een pratend paard me aan het huilen zou maken.
Ik kan niet geloven dat ze Rick and Morty uit deze lijst hebben weggelaten! Het is een van de meest tot nadenken stemmende animaties voor volwassenen die er is.