Magisch realisme is een nogal lastig genre voor mensen om in te investeren, vooral omdat het voor de gemiddelde persoon moeilijk te definiëren is.
In wezen is magisch realisme het vertellen van een realistisch verhaal met fantastische elementen, maar de fantastische elementen worden gebagatelliseerd, soms zelfs niet echt, en worden voornamelijk gebruikt om de realistische aspecten van het verhaal te versterken.
Het eindresultaat is een verhaal dat niet volledig realistisch en niet helemaal fantastisch is, iets daar tussenin, en als gevolg daarvan is het niet alleen verwarrend voor lezers om te definiëren, maar ook een uitdaging voor schrijvers om goed te schrijven en tegelijkertijd de grens tussen fantasie en realiteit goed te volgen.
Eén schrijver die dat evenwicht echter met succes weet te bewaren, is de wereldberoemde romanschrijver Haruki Murakami, en zijn meest recente avontuur in het genre, First Person Singular: Stories, doet dat net zo goed als zijn andere werken.
De vreemdheid die Haruki Murakami is
First Person Singular Stories is een verzameling kortverhalen uit de eerste persoon die verschillende verhalen vertellen over de ontmoeting van de vertellers met iets bizar dat hen heeft geholpen een nieuwe kijk op het leven te krijgen, behalve „The Yakult Swallows Poetry Collection”, dat meer een autobiografische retrospectieve is over Murakami's leven. Dat basiskader van een plot is Murakami's specialiteit, en daardoor krijg je uit deze verhalen vrijwel precies wat je van Murakami verwacht: ingetogen, contemplatieve werken met een vleugje surrealistisch.
De exacte verhalen die die basissamenvatting gebruiken, variëren enorm in termen van plot. Er is een man die pech heeft die naar een spookstad gaat, er wordt een valse plaat tot stand gebracht die eindigt met Charlie Parker die plaat in een droom speelt, een ontmoeting met een man die spontaan een of twee keer per jaar last heeft van lange hiaten in zijn geheugen, een pratende aap die de namen steelt van menselijke vrouwen omdat hij fysiek niet in staat is om van ze te houden, en een geval van identiteitsverwisseling waardoor de verteller wordt lastiggevallen in een bar die ingelijst is alsof hij misschien echt iets heeft gedaan zonder het te weten.
Interessant genoeg vallen niet alle verhalen in deze bundel volledig in magisch realisme; de eerder genoemde „The Yakult Swallows Poetry Collection” is er één, maar het verhaal van de romance van een verteller met een dichter en het verhaal van de vriendschap van een verteller met een lelijke vrouw is allemaal grotendeels geworteld in de realiteit, waarbij het surrealisme grotendeels voortkomt uit hoe vreemd sommige omstandigheden van hun respectievelijke plots zijn.
Wat uiteindelijk volgt is een verhaal dat in staat is een surrealistische staat van zijn te belichamen zonder de wortels in het realisme te vergeten, zelfs de verhalen die niet strikt magisch realisme zijn. Door de toepassing van surrealistische sferen kan Murakami de realistische aard benadrukken van de beproevingen en beproevingen die de vertellers doormaken, wat ertoe leidt dat de aard van hun problemen steeds duidelijker wordt en de noodzaak om ze te overwinnen nog eens benadrukt. Dat is precies waar magisch realisme voor bedoeld is, en in dat opzicht doet First Person Singular: Stories precies wat het moet doen.
Als je het niet kunt begrijpen zonder een uitleg, dan zul je het niet begrijpen met een uitleg
Uiteindelijk zijn alle verhalen in de collectie uiteindelijk typisch Murakami. De verhalen zijn introspectief met een beetje melancholie verweven tussen de pagina's, en aan het einde van de verhalen, zelfs als de verteller uiteindelijk geen grote veranderingen in zijn leven aanbrengt, leren ze toch iets nieuws over de wereld en zichzelf. Dat is op zichzelf waar een Murakami-verhaal over gaat, en de verhalen in First Person Singular: Stories die dat allemaal kunnen samenvatten, toont aan dat de man na al die jaren zijn contact niet heeft verloren, en dat is iets om blij over te zijn.
Na het lezen van deze collectie begon ik rare, kleine magische momenten in mijn eigen dagelijks leven te zien. Het heeft veranderd hoe ik naar de realiteit kijk.
Wat ik opmerkelijk vind, is hoe alledaags hij het buitengewone laat lijken. Een pratende aap die namen steelt? Gewoon een dinsdag in de wereld van Murakami.
Ik geef eigenlijk de voorkeur aan zijn meer realistische verhalen in deze collectie. Het verhaal over vriendschap met een lelijke vrouw had meer impact op mij dan de bovennatuurlijke verhalen.
Eerlijk gezegd worstel ik met magisch realisme. Soms heb ik het gevoel dat ik iets belangrijks mis als het verhaal verschuift tussen realiteit en fantasie.
Vindt iemand anders het fascinerend hoe hij erin slaagt om zelfs de meest bizarre scenario's volkomen normaal te laten aanvoelen? De manier waarop hij Charlie Parker beschrijft die een niet-bestaande plaat afspeelt, voelt zo natuurlijk.
Ik vind het geweldig hoe Murakami realiteit zo naadloos vermengt met surrealistische elementen. Vooral het verhaal over de pratende aap trok mijn aandacht.
