Tom Bombadil — Ukryta wiadomość Tolkiena dla zrozpaczonej ludzkości

Po obejrzeniu pierwszego filmu „Władca Pierścieni” w 2002 roku, a następnie przeczytaniu książki po raz pierwszy, od razu wiedziałem, dlaczego Peter Jackson nie umieścił w filmie Toma Bombadila. Po prostu nie pasuje do reszty fabuły. Wydaje się zbyt głupia postać na opowieść o takiej wielkości i stylu.

Ktoś śpiewał piosenkę; głęboki radosny głos śpiewał niedbale i szczęśliwie, ale śpiewał bzdury.

Byłem zdezorientowany co do niego, nie mogłem powstrzymać się od zauważenia, że zawsze mówi w rymowaniu. A raczej śpiewa w rymach. Każde jego zdanie to piosenka. „Silniejsza piosenka”

Stary Tom Bombadil jest wesołym facetem,
Jasnoniebieska jego kurtka jest, a jego buty są żółte.

Nikt go jeszcze nie złapał, bo Tom jest Mistrzem:
jego piosenki są mocniejszymi piosenkami, a jego stopy są szybsze.

Czy z czasem języki stają się prostsze lub bardziej złożone?

Dopiero gdy zagłębiłem się w prace Owena Barfielda, zacząłem zagłębiać się głębiej w tajemnicę Toma Bombadila. Owen Barfield, „pierwszy i ostatni Inkling”, jak się go często nazywa, przeżył bardzo długie życie, prawie stulecie i miał głęboki wpływ zarówno na C.S. Lewisa, jak i J.R.R. Tolkiena.

C.S. Lewis nazwał swój rozszerzony dialog z Owenem Barfieldem jako „wielką wojnę”, a on, Lewis, ostatecznie doświadczył głębokiego przejścia umysłu od czysto ateistycznej i darwinowskiej teorii języka do postrzegania języka jako pierwotnej rzeczywistości. Początkowo Lewis argumentował, że język ewoluował powoli w czasie - od prostych dźwięków po bardziej złożoną składnię i gramatykę.

Owen Barfield sprzeciwił się, mówiąc, że im dalej idziemy do historii, tym bardziej złożony staje się język. W czasach Szekspira i Chaucera język był tak bogaty metaforycznie, że współczesny czytelnik prawdopodobnie miałby trudności z naśladowaniem. Im bliżej naszych czasów, tym prostszy staje się język.

W dzisiejszych czasach język jest rozdrobniony (podobnie jak świadomość, z której pochodzi) i istnieje ciągła potrzeba definicji, ponieważ wydaje się, że nie wiemy, co mamy na myśli.

Jakie jest znaczenie greckiego słowa „pneuma”?

Starożytni wydawali się nie mieć takiego problemu. Jan Teolog użył tylko jednego greckiego słowa „pneuma”, gdzie angielscy tłumacze musieli używać trzech - „wiatr”, „dmuch” i „duch” (J 3:8):

Wiatr wieje, dokąd chce, a ty słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; taki jest każdy, kto narodził się z Ducha Świętego.

Angielscy tłumacze musieli użyć trzech różnych słów zamiast jednego, aby nadać sens temu zdaniu. Ale starożytni musieli usłyszeć coś takiego:

Duch inspiruje tam, gdzie chce, a ty słyszysz jego głos... tak jest każdy, kto narodził się z D ucha.

I miało to dla nich doskonały sens — ponieważ ich świadomość nie była jeszcze podzielona. Słysząc wiatr w wierzbach, nie powiedzieliby: „To tylko wiatr; nie ma w tym nic innego”. Jednocześnie myślą o trzech rzeczach: „To wiatr. To wieje. Duch oddycha” (πνειμα pneuma, πνεύματος, pnei, Πνεύματος, Pneumatos.)

Ale te myśli nie byłyby oddzielone w ich umysłach. Byłby to jeden błysk intuicji „serce-umysł”.

Inklingowie wierzyli w istnienie jednego protojęzyka, którego nasz współczesny język jest tylko odległym echem.

W tym wierszu Słońce symbolizuje Logosa, centrum uniwersalnego Znaczenia, „którego płonące rzuty wypływają nadziemne rzeczy jak dryf z jego burzliwej korony”. Słońce rzuca „zrozumiałe cnoty”. Te cnoty są ognistymi, nasyconymi znaczeniami słowami, które jakby wychodzą świeżo z ust Boży ch.

W tym momencie słowa są nadal pełne twórczej mocy Słońca. A pierwszym „przedmieściem Słońca”, na które „łakują i pokonują”, jest Merkury. Jako bóg języka Merkury zmienia te nadziemskie i najbardziej konkretne niebiańskie cnoty w „imiona własne”.

Jakie są moce Merkurego?

W starożytnej tradycji poeta, odwiedzany przez muzy, był często opisywany jako obdarzony „darem mowy”. Taka osoba jest w stanie używać słów w najpotężniejszy sposób, podpalając dusze słuchaczy. To jest dar Merkurego.

Te słowa, czyli „nazwy własne” inspirowane Merkurym, stają się przewodami niestworzonych boskich energii, które przekształcają i budzą duszę słuchacza.

Słowa te, każde o odrębnym smaku, „rozbijają otchłań nieba” — to znaczy pozostawiają Merkury jako nazwy własne, naładowane boską energią. Ale gdy przechodzą przez zimno nocy do swojego następnego celu, Ziemi, stopniowo tracą bicie i ciepło, młodość i bycie. Rosną w ludzkich definicjach i tracą swoje boskie znaczenie.

Pozbawieni jasności niebieskiej, wołają o definicje. Ale im więcej definicji nabywają, tym mniej są jasne. Są one dalej „przyciemnione” przez definicje. Jednak istnieje przeciw-siła, aby przełamać zaklęcie abstrakcji i przywrócić słowa do ich niebiań skiej jasności.

„Ale jeśli prawdziwy werset, ale zniosą klątwę, czują w snach swoje rodzime Słońce”.

Sztuka nazywania - wypowiadanie właściwych słów - załatwi sprawę.
Słowa odzyskują swoją ognistą moc. Babilońska klątwa zamieszania zostaje zniesiona, a my drżymy dźwiękiem. Budzimy się.

Lewis napisał:

Poezja uważam za nieustanny wysiłek, aby przywrócić język do rzeczywistości.

Jak zaczęło się Śródziemia?

Nic dziwnego, że światy Lewisa i Tolkiena powstają w muzyce. Narnia zaczyna się w Pieśni Aslana. Twórczość Tolkiena rozpoczyna się w Muzyce Ainurów.

W swojej bajce S rebrna trąbka z 1925 roku Owen Barfield stworzył wspaniałą metaforę budzącej się mocy Dźwięku. Głos srebrnej trąbki czynił cuda. Jego magia jest opisana w sposób, który sugeruje podobne konotacje do tego, co Lewis nazwałby „podnoszącą przekleństwo” siłą języka regenerującego.

W@@ pływ srebrnej trąbki na mieszkańców Zamku Górskiego był oszałamiający - jej czarownicza moc była tak niezwykła, że była w stanie nawet złagodzić przypływy zła w sercu złośliwej księżniczki Gamboy. Jego dźwięk był nieodparty do tego stopnia, że przyłapał ludzi niespodziewanie i obudził ich do czegoś, czego słowa nie mogły wyrazić. Był to, że tak powiem, merkuriański dar ognistej mowy w postaci dźwięku muzycznego.

Ale jeśli prawdziwy werset, ale zniosą klątwę, [słowa] czują w snach swoje rodzime Słońce [Źródło].

Dla Inklingów „prawdziwy werset” jest właściwą mową, która znosi klątwę Babilonu. Tworzy, tworzy i efektuje to, co nazywa. Greckie słowo „poesis”, od którego wywodzimy się współczesne słowo „poezja”, dosłownie oznacza „tworzenie”.

Co symbolizuje Tom Bombadil?

Tom Bombadil wydaje się być wcieleniem tej podnoszącej przekleństwo mocy Prawej Mowy.

— Znowu ich wypuściłeś, Staruszku Willow! Powiedział: Idź spać! Bombadil mówi!”

Ponieważ sam Tolkien nigdy nie wspomniał, kim był Tom Bombadil, jedyne informacje, które możemy o nim zebrać, pochodzą z samego tekstu. I uczymy się kilku ważnych rzeczy:

1. Tom opisuje siebie jako Mistrza.
2. Nazywa siebie najstarszym.
3. Mówi w rymowaniu.
4. Jego piosenki są „mocniejszymi piosenkami” - silniejszymi niż jakakolwiek klątwa lub zaklęcie, jakie można sobie wyobrazić.
5. Jest postacią radosną.

W Silmarillion akt stworzenia rozpoczyna się od Muzyki, a mianowicie od pierwszego tematu Iluvatara — tematu stworzenia.

Wtedy głosy Ainurów, jak harfy i lutnie, fajki, trąbki, wiole i organy, jak niezliczone chóry śpiewające słowami, zaczęły kształtować temat Iluvatara na wielką muzykę; a dźwięk niekończących się, zmieniających się melodii utkane w harmonię, które przeszły poza słuchanie w głębiny i na wysokości, a miejsca zamieszkania Iluvatara wypełniły się do przelewy. Muzyka i echo muzyki wyszły do Pustki, i nie była pustka.

W Księdze Przysłów 3:22-31 znajduje się podobny fragment, który może rzucić światło na tajemnicę Toma Bombadila:

„Pan przyniósł mi [mądrość] jako pierwsze ze swoich uczynków, przed jego dawnymi czynami; zostałem ukształtowany dawno temu, na samym początku, kiedy powstał świat... Potem stale byłem u jego boku. Dzień po dniu wypełniałem się radością, radując się zawsze w Jego obecności, radując się całym jego światem i zachwycając się ludzkością... Przeze mnie królowie królują... a książęta rządz ą”.

Pierwszy temat Iluvatara (mądrość stworzenia) jest najstarszą „rzeczą”, jaka istnieje. Zawsze się raduje. I przez to „książęta rządzą”. Mądrość jest Mistrzem. Tom Bombadil wydaje się być uosobieniem pierwszego tematu Iluvatara — czystej poezji, czystego tworzenia, Pieśni Bożej, wiecznego Logosu. Reprezentuje twórczą moc prawej mowy.

Na początku było Słowo. (J 1:1).

Tom jest samą poezją. Mówi i rzeczy się zdarzają. Klątwa zostały zniesione. Zaklęcia są złamane. Cienie się rozpraszają. I widzimy umysł Iluvatara zaglądający zza kurtyny świata.

I wtedy wydawało mu się [Frodo], że jak we śnie w domu Bombadila, szara kurtyna przeciwdeszczowa zamieniła się w srebrne szkło i została odwrócona, i zobaczył białe brzegi, a za nimi daleko zielony kraj pod szybkim wschodem słońca.

Co oznacza termin „perichoresis”?

W IV wieku naszej ery trzej ojcowie kapadoccy (św. Grzegorz z Nyssy, św. Grzegorz z Nazjanzu i św. Bazyli z Cezarei) użyli greckiego słowa „perichoresis”, aby opisać związek między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Dosłownie słowo oznacza „taniec w kręgu”. Widzieli Boga jako wieczny okrągły przepływ miłości. Wieczny taniec.

Tom Bombadil zawsze tańczy, skacze i śpiewa. Nie tylko to - zaprasza hobbitów do przyłączenia się do tańca.

Wskocz, moi drodzy przyjaciele, w górę Withywindle! Tom idzie naprzeciw świece, żeby się rozpalić.

I znowu:

Hej! Jak Derry Dol! Wskakujcie, moje serce! Hobbitów! Wszystkie kucyki! Lubimy imprezy. Teraz niech zabawa się zacznie! Śpiewajmy razem!

W tym momencie Goldberry dołącza do:

Teraz niech piosenka się zacznie! Śpiewajmy razem!

Na pierwszy rzut oka wdzięczne ruchy Goldberry'ego i dziwnych kaparzy Toma wydają się nie pasować do siebie. Jednak Tolkien mówi, że „w pewnym sensie wydawało się, że utkali jeden taniec...”

Czy Tom Bombadil Eru Iluvatar?

Bezsensowne pieśni i okłania Toma mogą wydawać się głupotą, ale są to bardziej oznaka jego radości (królewskości - w tym jest podobny do Jowisza, Jowisza). W mitologii rzymskiej Jowisz jest królem bogów związanych między innymi z dżokundą i triumfem nad Saturnem (bóg podziemi, śmierć).

Reprezentował radość, w szczególności tę przyjemność i niepokój, które pojawiają się późną wiosną i wczesnym latem, kiedy wszystkie pozostałości zimy w końcu zniknęły. (Planeta Narnia, Michael Ward.)

W swojej królewskiej radości Tom jest mistrzem nad drewnem i doliną — nikt go jeszcze „nie złapał”. Nawet pierścień nie. Pierścień nie ma nad nim władzy. Tom nie jest Eru, ale Eru jest w Tomie. Tom to piosenka Eru, przed którą uciekają cienie. Podobnie jak Adam przed upadkiem, Tom rządzi swoim światem, mówiąc do rzeczy, a oni są posłuszni jego rozkazom.

Czy spotkałeś Toma Bombadila w swoim życiu? Słyszysz jego mocniejsze piosenki? Mieszka tutaj, w samym sercu Starego Lasu, po śród cieni, Barrow-Downs i złośliwego Old Man Willow. I tam prowadzi nas droga ciągle i dalej, w dół od drzwi, gdzie się zaczęła...

Tom może nie być tak ważny dla fabuły, jak wskazał sam Tolkien w liście do Naomi Mitchison. On jest

„nie jest ważną osobą — dla narracji”, nawet jeśli „reprezentuje coś, co uważam za ważne, chociaż nie byłbym przygotowany do dokładnej analizy tego uczucia. Nie zostawiłbym go jednak, gdyby nie pełnił jakiejś funkcji”.

Tom Bombadil może nie być tak ważny dla narracji i dlatego został pominięty z filmu, ale Tolkien nigdy nie postrzegał tej historii jako podstawowej rzeczywistości. Podstawową rzeczywistością jest język, w którym rodzi się historia. Tom jest tym „wersetem, który znosi klątwę”. Jest Muzyką Iluvatara, Srebrną Trąbką, która budzi nas ze snu i daje nam wizję innego świata.

„Zamknijmy noc!” powiedział Goldberry. „Być może nadal boicie się mgły, cieni drzew, głębokiej wody i rzeczy nieoswojonych. Niczego się nie bój! Bo dziś jesteś pod dachem Toma Bombadila.