Je trekt je legging aan, knoopt je veters vast, trekt je paardenstaart aan en zet je EarPods vast. Het weer is prachtig, perfect voor een rondje hardlopen.

Je volgt je normale route en rent een paar kilometer terwijl de muziek in je oren klopt. Met een glinsterende zweetglans keer je terug naar huis en ga je naar binnen om af te koelen.

Als je je gezicht afveegt met een handdoek en onder de ventilator gaat liggen, voel je je sterk en energiek. De endorfines razen door je lichaam en je voelt je sterker, klaar om de wereld te veroveren. Je bent moe, maar je voelt je trots en tevreden.

Misschien ben je net klaar met een yoga-, barre- of pilatesles. Misschien heb je net een CrossFit WOD, een gewichthefsessie, een dans of een kickboksles achter de rug. Misschien heb je net een snelle HIIT-training achter de rug of heb je 30 minuten op de Stairmaster gezeten.

De gekozen vorm van lichaamsbeweging is de methode die je direct naar die intensieve trainingsfanaten na de training brengt die fanaten maar al te goed kennen.

Waarom voel ik me euforisch na het sporten?

Dat gevoel van kracht en kracht dat je opvult als je eenmaal een bevredigende training hebt voltooid, is te danken aan endorfine, dopamine en serotonine, die vrolijke chemicaliën die door je lichaam vrijkomen tijdens het sporten.

Deze chemicaliën verbeteren onze gemoedstoestand en zorgen ervoor dat we ons gelukkiger voelen, dankzij een gezonde hoeveelheid beweging.

Na het sporten kan dit gevoel een paar uur lang bij ons blijven, waardoor we ons na afloop van de training nog even enthousiast en euforisch voelen.

Daarom leert onderzoek ons keer op keer dat lichaamsbeweging wordt aanbevolen voor mensen die aan een depressie lijden. De stemmingsverbetering die wordt ervaren door lichaamsbeweging (samen met therapie en medicijnen als u ervoor kiest om ze te gebruiken) kan het individu uit een dip halen en hem of haar een beter humeur geven.

Het gevoel van euforie duurt echter niet eeuwig. Uiteindelijk verdwijnt de high en voelen we ons precies zoals we ons eerst voelden. Door de endorfine- en dopamine-rush voelen we ons tijdelijk onverwoestbaar, onoverwinnelijk, sterk en bekrachtigd, maar als de high eenmaal weg is, zitten we weer in een dip.

Aan de andere kant hebben we nu geleerd hoe we dat gevoel terug kunnen krijgen: meer bewegen.

Hoe is lichaamsbeweging verslavend?

De chemische afgifte die na een training in het lichaam optreedt, is vergelijkbaar met het gevoel dat men ervaart bij het gebruik van opioïden. Omdat deze rush zo opwindend is, is het zeer gewild als het eenmaal uit het systeem is verdwenen.

Door te trainen heb je geleerd dat als je eenmaal klaar bent met de sessie, je je jubelend en krachtig zult voelen, dus je blijft dit hoogtepunt najagen.

Je traint, voelt de euforie van de oefening en na een korte tijd vervaagt het. Je begint dagelijks te sporten om dit gevoel regelmatiger te ervaren. Je trainingen worden langer en je brengt meer tijd door in de sportschool, misschien zonder dat je het bewust merkt, om de effecten van de chemische rush te verlengen.

De euforie verdwijnt uiteindelijk en de cyclus gaat verder.

Uiteindelijk train je 90 minuten of meer per dag, bijna elke dag, en je schema draait om je training.

Je hebt geen tijd om met vrienden rond te hangen omdat je je hete yogales moet bijwonen. Je kunt niet lunchen met een collega omdat je je lunchpauze doorbrengt in de sportschool. Je begint minder schoolwerk te doen omdat je al je vrije tijd aan hardlopen besteedt. Je knie doet pijn, maar je blijft jezelf pushen op de Stairmaster. Lichaamsbeweging kan zonder twijfel verslavend zijn.

Hier zijn 11 waarschuwingssignalen van bewegingsverslaving.

1. Je bouwt je schema op rond lichaamsbeweging

Als je niet aan het werk bent, ben je aan het trainen. Lichaamsbeweging is je eerste prioriteit en heeft voorrang op alle andere verantwoordelijkheden. Misschien werk je je eigen uren en kun je je werkschema op basis van je trainingsschema samenstellen. Als dit het geval is, heeft uw trainingstijd voorrang op uw werk.

Misschien kom je vaak te laat op je werk omdat je sportschoolsessie lang duurde, of je neemt regelmatig vrije dagen zodat je meer tijd kunt doorbrengen in de Pilates-studio. Je hele dag draait om hoe en wanneer je gaat sporten en je doet je best om de rest van je dag daarop in te plannen.

Je plant je werktijd in rond je tijd in de sportschool. Je maakt tijd vrij met je vrienden of familie tijdens je trainingssessies. Je probeert al je boodschappen te doen en je takenlijst compleet te maken, maar alleen als je training voor die dag klaar is.

Je geeft prioriteit aan lichaamsbeweging boven al het andere; je bent niet in staat om naar de apotheek te komen om medicijnen op te halen, je kunt je broer niet naar het vliegveld brengen, je kunt geen dinerplannen maken met je ouders. Een training missen om deze dingen te doen is gewoon geen optie. Dit is een flagrant teken van bewegingsverslaving.

2. Je energie is laag en je voelt je constant uitgeput

Lichaamsbeweging put veel van je energie uit. Als je een werkdag van 8-10 uur werkt en voor of na die tijd een uur of twee traint, ben je uitgeput.

Je begint evenementen en activiteiten te missen omdat je simpelweg niet de drive of energie hebt om te gaan. Je hebt niet de extra energie om te verbruiken, omdat je het allemaal gebruikt om je trainingen van brandstof te voorzien.

Je hebt geen energie om iets anders te doen dan sporten, en je spaart elke gram energie die je hebt voor je trainingen. Je werkt, traint en slaapt omdat je te moe bent om iets anders te doen.

Als je al je energiereserves in de sportschool aan het doorzoeken bent, voel je je de rest van de dag volledig uitgeput en kun je je niet concentreren op taken die je volledige aandacht vereisen. Je werk wordt minder effectief en na verloop van tijd worden je trainingen minder efficiënt en impactvol omdat je gewoon niet de energie hebt om het vol te houden.

3. Je bent erg prikkelbaar

Prikkelbaarheid gaat hand in hand met weinig energie.

Als je moe en uitgeput bent, word je chagrijnig omdat je lichaam en geest snakken naar rust.

Als je te veel traint, compenseer je misschien niet op de juiste manier alle extra calorieën die je tijdens je trainingen verbrandt. Het kan zijn dat u zich te veel inspant zonder voldoende te tanken, wat kan leiden tot een energietekort. Dit draagt ook bij aan uw mate van prikkelbaarheid.

Je lichaam is uitgeput; door prikkelbaarheid probeert het je een boodschap te sturen. Het wil even pauzeren, het wil uitrusten, het wil vergelijkbare brandstof, het wil het rustiger aan doen en ontspannen. Als je verslaafd bent aan lichaamsbeweging, geef je je lichaam niet de tankperiode die het verdient, en dit komt tot uiting in je prikkelbare stemming.

4. Je traint zelfs als je ziek of gewond bent

Het is gezond om een dag vrij te nemen van sporten, vooral als je je niet lekker voelt. We hebben allemaal tijd nodig om uit te rusten en opnieuw samen te werken, zelfs als we geen pijn hebben of ons ziek voelen. Als we echter niet zo lekker zijn, zegt ons lichaam dat we even moeten pauzeren en een slag moeten nemen.

Een trainingssessie volhouden als je je niet goed voelt, jezelf dwingen om te gaan hardlopen als je hoofdpijn hebt, weigeren een dag vrij te nemen voor een verkoudheid, of een blessure negeren en jezelf blijven pushen, zijn allemaal waarschuwingssignalen van een trainingsverslaving.

In plaats van de vrije tijd te nemen die je lichaam nodig heeft om op te laden, duw je jezelf voorbij uitputting omdat je verslaafd bent aan de chemische kick die je krijgt van je training. Het probleem is dat als je te uitgeput bent om zelfs maar een training te doorstaan omdat je ziek of geblesseerd bent, de kans klein is dat je die klap zelfs maar goed krijgt, waardoor je de gewenste training hoog wordt.

5. Het enige waar je aan denkt is lichaamsbeweging

Je bent je volgende training aan het plannen, je droomt over halters, je bent uitgezoneerd omdat je je afvraagt of je op tijd bent voor de barreles waarvoor je je hebt aangemeld.

Alles wat door je hoofd gaat, alles wat uit je mond komt, is gerelateerd aan lichaamsbeweging. Dat is alles waar je over kunt praten, want dat is alles wat je doet. Al je vrije tijd besteed je aan sporten, en dat verbruikt je gedachten.

Bij elk gesprek dat je voert, moet je oefenen. Je vindt een manier om het in te werken, of je brengt alleen tijd door met andere sportschoolbezoekers, dus dat is je gebruikelijke gespreksonderwerp.

Je hebt geen ruimte in je hoofd om over iets anders na te denken, en het leidt je af van het nadenken over andere belangrijke dingen in je leven. Het voorkomt dat je volledig aanwezig bent in je dagelijkse leven, omdat je altijd aan het denken bent wanneer en hoe je je volgende training gaat doen.

6. Je bent hypergefocust op je lichaam

Een waarschuwingssignaal van een bewegingsverslaving is buitensporig veel tijd besteden aan het kijken naar je lichaam, porren en porren naar je lichaam en het bekritiseren van je lichaam.

Je bent geobsedeerd door bodychecks en besteedt onnodig veel tijd aan het staren naar je lichaam in de spiegel. Je onderzoekt, bekritiseert en muggenzift en ontdekt dat er dingen mis zijn met jezelf terwijl er absoluut niets mis is met je lichaam. Omdat je er echter hypergefocust op bent, vind je dingen waarvan je denkt dat ze verkeerd zijn en richt je je volledige aandacht op de gebieden die volgens jou verandering nodig hebben.

Als je zo gefocust bent op je lichaam, zul je er nooit tevreden mee zijn. Als je zoveel tijd besteedt aan trainen, moet je dus meer aandacht besteden aan hoe je eruitziet, hoe je kleding past, of je buikspieren hebt of niet, of hoe gedefinieerd je triceps zijn.

Je concentreert je op iets, zoals je buikspieren, en bent niet in staat om je focus te verbreken totdat je voelt dat ze plat genoeg, strak genoeg zijn.

7. Je neemt je verantwoordelijkheden niet op om te kunnen oefenen

Als je te veel traint, maak je van sporten je topprioriteit en vallen andere verantwoordelijkheden buiten de boot.

Je hebt geen tijd om je schoolopdracht voor de deadline af te maken, omdat je uren op de loopband zit te rennen. Je komt niet naar een werkevenement omdat je spinles voorrang had. Je mist een familiebijeenkomst omdat je je deadlift moet verbeteren.

Lichaamsbeweging kan een belangrijk onderdeel van je leven zijn, maar je moet een gezonde balans vinden tussen lichaamsbeweging en de andere aspecten van je leven. Als je er voortdurend voor kiest om te sporten in plaats van tijd door te brengen met vrienden of familie, werk- en schoolopdrachten af te maken of afspraken en verplichtingen na te komen, heeft lichaamsbeweging prioriteit gekregen boven al het andere.

Als je lichaamsbeweging je hele schema in beslag laat nemen en verantwoordelijkheden uit het raam laat gaan, is dat een zeker waarschuwingssignaal voor een bewegingsverslaving.

8. Je relaties vervallen door hoeveel tijd je besteedt aan lichaamsbeweging

Wanneer u regelmatig plannen met vrienden en familie begint te annuleren, beginnen ze daar nota van te nemen. Trainingsverslaving leidt tot geannuleerde plannen om weer te kunnen trainen, en dat betekent vaak dat je vrije tijd met dierbaren overslaat.

Als je vaak genoeg afzegt, zullen mensen je uiteindelijk niet meer vragen om dingen met hen te doen, omdat ze weten dat je ofwel nee zult zeggen, ofwel zeg je ja en zeg je uiteindelijk op het laatste moment af, zodat je meer tijd hebt om te sporten.

Je hebt geen hechte relaties meer, behalve met de mensen die je in de yogastudio of in de sportschool ziet. Regelmatige sportschoolbezoekers vormen de meerderheid van je vrienden, en de enige interacties die je krijgt zijn de toevallige golven over de sportschoolvloer of de korte gesprekken over je nieuwe squatrecord.

Omdat je veel van je tijd aan het trainen bent, komen de meeste van je vrienden van de lessen die je volgt, de sportschool die je vaak bezoekt of het hardlooppad dat je regelmatig gebruikt. Daar is niet per se iets mis mee, maar je hebt ook relaties nodig die gebaseerd zijn op dingen die je belangrijk vindt, behalve sporten.

Soms is het leuk om over iets anders te praten dan roeien, AMRaps en het beste merk trainingsleggings.

9. Elke training is tijdrovend

Voorbij zijn de dagen dat je 30 minuten kunt hardlopen en op tijd terug bent om te douchen en je goed voor te bereiden op je werk. Je bent niet langer tevreden met een Zumba-les van een uur; je kunt niet stoppen met gewichtheffen op het uur.

Je voelt de behoefte om door te gaan, te blijven pushen en te blijven werken.

In plaats van ermee op te houden als de les afgelopen is, voeg je nog eens 30 minuten cardio toe. In plaats van aan het begin van het uur uit te tikken, klim je op de loopband om 20 minuten te joggen. Je besteedt meer tijd aan het einde van je trainingssessies en uiteindelijk merk je dat je de sportschool niet kunt verlaten zonder een paar uur achter de rug te hebben.

Je trainingen steeds langer laten worden, is een glibberige helling. Je voegt op een dag tien minuten toe en dat wordt de nieuwe norm, de nieuwe basislijn. Elke training wordt zo lang omdat je het gevoel hebt dat je het jezelf niet kunt veroorloven om (in je hoofd) te verslappen met een kortere training.

Er bestaat niet langer zoiets als een snelle training, en je tijd die je aan je training besteedt, wordt steeds groter.

10. Je hebt het gevoel dat je niet kunt stoppen

Inspanningsverslaving wordt niet voor niets bestempeld als wat het is; het is een verslaving. Je zit volledig verankerd in je obsessie en je kunt jezelf niet terugtrekken.

Je neemt nooit een rustdag omdat je het mantra van de fitnessbranche van „geen vrije dagen” hebt overgenomen. Een training missen is geen optie; het idee alleen al is absurd en lachwekkend.

Zelfs als je een pauze wilt nemen, een dag vrij wilt nemen om op te laden, de rust wilt nemen waar je lichaam naar hunkert, je gunt jezelf geen tijd om te ontspannen. Je kunt dit verlangen naar rust zien als zwakte of luiheid en je kunt het gevoel overwinnen, waardoor je jezelf dwingt om toch naar je spinles te gaan.

Je kunt gewoon niet stoppen. Je kunt de trainingscyclus niet doorbreken. Je kunt jezelf niet de nodige rust en ontspanning gunnen. Je kunt jezelf niet laten weggaan en ademen.

11. Je hebt je eigenwaarde gekoppeld aan lichaamsbeweging

Lichaamsbeweging is niet langer iets wat je doet; het is geworden wie je bent.

Je definieert jezelf door je oefening. Hoe lang je kunt gaan, hoeveel gewicht je kunt tillen, hoe snel je kunt rennen en hoe nauwkeurig je kunt bewegen zijn allemaal factoren die van invloed zijn op hoe je jezelf waardeert.

Je eigenwaarde is gebaseerd op actie. De trainingen die je doet, hoe hoog je je hartslag kunt verhogen, hoeveel zweet je kunt verbruiken, alles bij elkaar opgeteld bij hoe „goed” of „slecht” je denkt dat je bent.

In je ogen ben je een weerspiegeling geworden van je training. Dit is vergelijkbaar met mensen die hun eigenwaarde baseren op hun prestaties op het werk, hoe goed ze als moeder zijn of hoe vaak ze vrijwilligerswerk doen.

In plaats van je waarde als inherent te zien omdat je een mens bent die het waard is gewaardeerd te worden, stapel je je waarde af tegen het aantal uren dat je deze week in de sportschool hebt doorgebracht.

Trainingsverslaving bestaat echt en veel mensen zijn zich er totaal niet van bewust dat ze ermee worstelen. Vaak hebben we veel waardering voor mensen die uren besteden aan het opbouwen en versterken van hun lichaam, maar we denken niet aan de tijd die daarvoor nodig is.

Ja, je buikspieren zijn gespannen, je armen zijn mager en je benen zijn strakker, maar je hebt de lunch met je vriend of vriendin overgeslagen om de barre te halen. Je hebt plannen geannuleerd om met een paar vrienden naar de film te gaan om meer tijd vrij te maken voor je hardloopsessie. Je hebt een doktersafspraak gemist om een extra uur naar de sportschool te kunnen.

Al deze dingen zijn tekenen van een mogelijke bewegingsverslaving en er moet met zorg en aandacht rekening mee worden gehouden.